Naczynie apteczne służyło do sporządzania płynnych i półstałych postaci leków: roztworów, maści, czopków, globulek, żeli i kremów. Emaliowana powierzchnia jest łatwa do utrzymania w czystości i niereaktywna.
Parownicę ogrzewano w łaźni wodnej. Wstawiano ją do naczynia wypełnionego ciepłą wodą, która poprzez ścianki oddawała temperaturę podgrzewanej w parownicy substancji. Parownicę można było też podgrzewać na płycie grzewczej.
Jej charakterystyczny kształt zapewnia równomierne ogrzewanie i efektywne parowanie.
Ciecze i zawiesiny lub podłoża do maści i czopków, przed ogrzewaniem można było odważyć bezpośrednio do parownicy. Po umieszczeniu jej w łaźni wodnej, przy pomocy odpowiednio dobranego pistla (rodzaju tłuczka porcelanowego) mieszało się substancje aż do ich całkowitego stopienia. Później następowało ich studzenie w temperaturze pokojowej aż do całkowitego zestalenia.
Pani Krystyna Kwiecziszewska z naszej apteki szpitalnej wspomina, że przed laty korzystała z takiej parownicy przy produkcji czopków. W naczyniu rozpuszczała masło kakaowe, a gdy uzyskiwało ono płynną konsystencję, dodawała substancje czynne. Po ich wymieszaniu zawartość parownicy rozlewała do czopkarek.
